 |
|
| جای حکومت | تهران |
| دودمان | قاجار |
| تاجگذاری | ۱۲۷۵ خورشیدی عمارت بادگیر تهران |
| زادروز | ۳ فروردین ۱۲۳۲ خورشیدی تهران، ایران  |
| درگذشت | ۱۲ دی ۱۲۸۵ خورشیدی تهران، ایران |
| نام پدر | ناصرالدینشاه |
| شاهنشاه پیشین | ناصرالدینشاه |
| شاهنشاه پسین | محمدعلی شاه قاجار |
| دین | شیعه اسلام |
| همسران | ۹۵همسر |
| فرزندان | محمدعلی میرزا |
| وزیران سرشناس | علیاصغرخان اتابک, عینالدوله |
محتویات |
مظفرالدینشاه در ۳ فروردین ۱۲۳۲ شمسی در تهران زاده شد، وی پسر چهارم ناصرالدینشاه و فرزند شکوهالسلطنه بود. وی در ۵ سالگی به ولیعهدی برگزیده شد.
دورهٔ ولیعهدی مطفرالدین شاه سه برابر دورهٔ سلطنتش به درازا کشید. او چهارمین فرزند ناصرالدینشاه بود؛ اما چون دو برادر بزرگترش در خردسالی درگذشتند و مادر برادر سوم یعنی مسعودمیرزا ظلالسلطان از خانوادهٔ شاهی نبود، ولایتعهدی را ازآن خود کرد. ۴ ساله بود که به خدمت رضاقلیخان هدایت به آذربایجان فرستاده شد و یکسال بعد به ولیعهدی رسید.
مظفرالدین میرزا پس از انتخاب شدن به ولیعهدی طبق رسوم قاجار که از زمان فتحعلیشاه معمول بود، به پایتخت دوم ایران، تبریز فرستاده شد.
از دوران اقامت مظفرالدینشاه در تبریز که قرار بود آیین شهریاری را به ممارست بیاموزد، چیز زیادی گزارش نشدهاست؛ مگر آنکه به روایت اغلب تاریخنویسان مشروطه، مردان ناشایست دورهاش کرده و سبب شدند که سادهدل و کمسواد بارآید. او شاهی مهربان و سادهدل بود و در دوران سلطنت خود، ایران با هیچ کشوری جنگ نکرد؛ اما در عین حال، امتیازات فراوانی به بیگانگان داده شد. وی قریب ۴۰ سال در شهر تبریز زندگی کرد تا اینکه پس از کشته شدن پدرش در ۱۲۷۵ شمسی در سن ۴۴ سالگی به سلطنت رسید. از زمان کشتهشدن ناصرالدین شاه تا جلوس مظفرالدین شاه به تخت سلطنت ۴۰ روز به طول انجامید و طی این مدت علیاصغر اتابک آخرین صدراعظم ناصرالدین شاه اداره امور کشور را به دست داشت.
وی در عمارت بادگیر تاجگذاری نمود و دو ماه پس از جلوس وی، میرزا رضای کرمانی در میدان مشق به دار آویخته شد. از رویدادهای مهم در دوران او، پیدایش نخستین «سینماتوگراف» بود، صدای مظفرالدینشاه که قدیمیترین سند صوتی ایران بهشمار میرود، هنوز هم موجود است.
مظفرالدین شاه در سال اول سلطنت خود امینالسلطان را از مقام صدارت عزل کرد و پیشکار میرزا علیخان امینالدوله را به جای وی به صدارت برگزید، ولی امینالدوله که افکار تجددخواهی و غربگرائی داشت از ابتدای زمامداری خود با مخالفت علما مواجه شد و بعد از شش ماه از صدارت کنارهگیری کرد. مظفرالدین شاه پس از امینالدوله، محسنخان مشیرالدوله را به صدارت انتخاب کرد، ولی صدارت او هم بیش از سه ماه به طول نینجامید و مظفرالدین شاه مجدداً امینالسلطان را به صدارت برگزید.
مظفرالدین شاه مانند پدرش مشتاق سفر به اروپا بود و در روز ۲۳ فروردین ۱۲۷۹ وی اولین سفر خود را به کشورهای اروپایی آغاز کرد. امینالسلطان (اتابک اعظم) در ۹ بهمن ۱۲۷۸ برای دومین بار با وعده تامین مخارج سفر شاه به این مقام صدارت منصوب شده بود، قراردادی برای دریافت ۲۳ میلیون و پانصد هزار روبل قرضه از روسیه امضا کرد و عایدات گمرکات ایران را که ممر اصلی درآمد خزانه بود در ازاء آن به وثیقه گذاشت. با دریافت این قرضه مقدمات سفر مظفرالدین شاه به فرانسه فراهم شد.
اولین سفر مظفرالدین شاه به اروپا هفت ماه به طول انجامید و در این مدت پنجمین پادشاه قاجار از کشورهای روسیه، اتریش، سوئیس، آلمان، بلژیک، فرانسه و در راه بازگشت از ترکیه (عثمانی) دیدن کرد. از وقایع مهم این سفر سوءقصد به جان مظفرالدین شاه در پاریس بود، که ضارب در کار خود توفیق نیافت و آسیبی به مظفرالدین شاه نرسید.
دو سال بعد وی پس از دریافت وام جدیدی به مبلغ ده میلیون روبل از روسیه و اعطای امتیازات تازهای در شمال ایران به روسها عازم اروپا شد. دومین سفر مظفرالدین شاه به اروپا که در ۲۲ فروردین ۱۲۸۲ آغاز شد شش ماه به طول انجامید و در این مدت مظفرالدین شاه از اتریش، آلمان، بلژیک، فرانسه، انگلستان و ایتالیا بازدید کرد. مقصد نهائی مظفرالدین شاه در این سفر انگلستان بود.
مسافرت سوم شاه به اروپا روز ۱۶ خرداد ۱۲۸۴ آغاز شد و ۴ ماه به طول انجامید. این سفر نیز متعاقب دریافت یک وام ۲۹۰ هزار لیرهای از بانک شاهی انگلیس عملی شد.
مظفرالدین شاه پس از بازگشت از سفر دوم خود امینالسلطان را برکنار و پس از یک سال که هیأتی ۵ نفره مدیریت امور کشور را در دست داشت، دامادش عینالدوله را به عنوان صدراعظم منصوب کرد. عینالدوله برای تأمین هزینه سفر سوم شاه، مسیو نوز بلژیکی، مدیر امور گمرکات ایران را مأمور افزایش درآمد گمرک کرد. افزایش تعرفه گمرکی به تحصن تجار تهران در حرم عبدالعظیم انجامید. پس از بازگشت شاه حوادث دیگری چون به چوب بستن تجار قند توسط عینالدوله به تحصن بزرگتری در حرم عبدالعظیم در ۲۳ آذر ۱۲۸۴ با درخواست تأسیس عدالتخانه منجر شد. با قول شاه تحصن پایان یافت اما تعلل در برپایی عدالتخانه موجب تحصن علمای تهران در قم و افزایش خواستهها به عزل عینالدوله و برپایی دارالشورا شد. شاه نهایتاً عینالدوله را عزل و مشیرالدوله را صدراعظم کرد و یک سال پس از پایان سفر سوم خود در روز ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ در بستر بیماری فرمان مشروطیت را که متضمن ترتیبات تشکیل مجلس بود امضا کرد و روز ۱۴ مهر ماه همین سال اولین دوره مجلس شورای ملی در حضور شاه افتتاح شد. مظفرالدین شاه نخستین قانون اساسی ایران را که در دوره اول مجلس تنظیم شده بود روز هشتم دی ماه ۱۲۸۵ امضا کرد و ۴ روز بعد در ۱۲ دی ۱۲۸۵ درگذشت.
متن سخنان مظفرالدین شاه خطاب به علیاصغر خان امینالسلطان اتابک اعظم صدراعظم و وزراء عظام به شرح زیر است:[۱] [۲]
«جناب اشرف اتابک اعظم از خدمات سابق و لاحق شما که تا به حال چهل سال است خدمت میکنید، از همه خدمات شما راضی هستم، به خصوص از خدمات این سه چهار سالهای که در صدارت خود حساب میکنیم و انشاءالله از عوض اینها را همه را به شما مرحمت خواهیم فرمود و شما هم ابداً ذرهای در خدمات خودتان انشاءالله قصور نخواهید کرد و مرحمت ما را به اعلا درجه نسبت به خودتان بدانید.
انشاءالله رحمن بعد از چهار صد سال که خدمت بکنید امیدوار هستیم که همیشه خوب باشه، و این خدماتی که به من میکنید و به مملکت ایران میکنید البته خداون او را بی [مکث] بی عوض نخواهد گذاشت، انشاءالله عوض او را هم خدا و هم سایهٔ خدا که خودمان باشیم به شما خواهم داد و از خدمات همه وزرا هم راضی هستیم و شما هم خدمات همه را حقیقتاً خوب عرض میکنید و همه را به موقع عرض میکنید.»
اولین همسر او امالخاقان دختر میرزا تقیخان امیرکبیر بود که محمدعلی شاه قاجار حاصل این ازدواج بود. به هنگام فوت مظفرالدین شاه از وی ۱۸ دختر و ۶ پسر به نامهای محمدعلی میرزا، ملکمنصور میرزا شعاعالسطنه، ابوالفتح میرزا سالارالدوله، ابوالفضلمیرزا عضدالسلطان، حسنعلیمیرزا نصرتالسلطنه و ناصرالدین میرزا ناصری باقی ماند.
وی سرانجام در روز ۱۲ دی ۱۲۸۵ خورشیدی و در سن ۵۴ سالگی درگذشت و در حرم فاطمه معصومه به خاک سپرده شد.
| ناصرالدینشاه قاجار | |
|---|---|
 |
|
| دوران | ۲۲ شهریور ۱۲۲۷ - ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵ |
| نام کامل | ناصرالدین میرزا |
| لقب(ها) | سلطان صاحبقران شاه بابا شاه شهید |
| زادروز | ۲۵ تیر ۱۲۱۰ |
| زادگاه | دهکده کهنمو از توابع تبریز، ایران |
| مرگ | ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵ (۶۴ سال) |
| محل مرگ | حرم شاه عبدالعظیم، شهر ری |
| آرامگاه | حرم شاه عبدالعظیم، شهر ری |
| پیش از | مظفرالدین شاه |
| پس از | محمدشاه |
| همسر | ۸۵ صیغه و عقدی سوگلی: انیس الدوله |
| دودمان | سلسله قاجاریه |
| پدر | محمد شاه قاجار |
| مادر | مهد علیا |
| فرزندان | چهل و دو فرزند |
| دین | شیعه اسلام |
یک عکس رسمی از ناصرالدین شاه
ناصرالدینشاه قاجار بر روی پلههای تخت طاووس
ناصرالدین شاه در حیاط کاخ گلستان
ناصرالدین شاه در تالار آینه در کاخ گلستان، در کنار کره جواهرنشان
ناصرالدین شاه در حال بوسیدن دست ملکه ویکتوریا؛ تصویر روی جلد مجله اخبار مصور لندن در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۳ هجری خورشیدی
ناصرالدین شاه و همراهانش در کنسرت دولتی دربار بریتانیا. ناصرالدین شاه میان همسر ادوارد هفتم پادشاه بریتانیا و همسر الکساندر سوم تزار روسیه نشستهاست.
ناصرالدین شاه مهمان ادوارد هفتم پادشاه بریتانیا
| محمدشاه قاجار | |
|---|---|
 محمد |
|
| دوران | سومین شاه از دودمان قاجار |
| نام کامل | محمدمیرزا |
| زادروز | ۱۴ دی ۱۱۸۶ |
| زادگاه | تبریز |
| مرگ | ۱۴ شهریور ۱۲۲۷ (۴۲ سال) |
| محل مرگ | تجریش |
| پیش از | ناصرالدین شاه |
| پس از | فتحعلی شاه |
| همسر | مهد علیا |
| همسران | مهد علیا خدیجهخانم چهریقی زینبخانم افشار ارومی اُقلبیگه سالور بلورخانم |
| پدر | عباسمیرزا |
| مادر | آسیه خانم |
| فرزندان | ناصرالدین شاه, عباس میرزا, محمدتقی میرزا, عبدالصمد میرزا, عزتالدوله, عزیزالدوله, عفتالدوله, احترامالدوله |
محمدشاه قاجار (۱۴ دی ۱۱۸۶ تبریز-۱۴ شهریور ۱۲۲۷ تجریش) نوهٔ فتحعلیشاه و فرزند عباسمیرزا و سومین شاه از دودمان قاجار در ایران بود.
محتویات |
بعد از مرگ عباس میرزا، فتحعلی شاه قاجار با این که فرزندان بسیاری داشت به دلیل علاقه اش به عباس میرزا، فرزند او محمد میرزا را به ولیعهدی انتخاب کرد و او به آذربایجان رفت و در تبریز در جایگاه خاصهٔ ولیعهدهای ایران در زمان قاجاریه به تخت نیابت سلطنت تکیه زد. محمد میرزا پس از مرگ پدربزرگ خویش فتحعلی شاه به کمک قائم مقام دوم در تبریز به نام محمد شاه قاجار به تخت سلطنت نشست و به همراهی سفیران انگلیس و روس و سپاهی مجهز به توپ خانه به تهران رفت.
هنگامی که خبر مرگ فتحعلی شاه به گوش پسران و نزدیکان او رسید، هر کدام به سودای سلطنت در گوشهای از ایران قیام نمودند. علی میرزا ظل سلطان تهران را فتح کرد و با نام «عادلشاه» به تخت پادشاهی نشست. از طرف دیگر حسینعلیمیرزا فرمانفرما در فارس و اصفهان، و شجاع السلطنه در شیراز علم طغیان بر افراشتند و مدعی پادشاهی شدند.
دو برادر محمد شاه در اردبیل زندانی بودند، از آن جایی که از عاقبت کار ایشان میهراسید، آن دو را که جهانگیر میرزا و خسرو میرزا نام داشتند نابینا نمود و به جنگ شجاع السلطنه حاکم فارس رفت و او را پس از مغلوب نمودن، کور کرد. چندی بعد فرمانفرما حاکم اصفهان که او نیز شکست خورده و در تهران زندانی بود، بر اثر بیماری در گذشت. علی میرزا ظل سلطان هم که قبلاً از محمد شاه شکست خورده و تسلیم شده بود.
شروع دوره ۱۴ ساله پادشاهی محمد شاه به دلیل قرار گرفتن فردی دانشمند و سیاستمدار به نام میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی در منصب صدراعظمی، تحول در ادارهٔ امور کشور و حرکت حکومت به سوی استقلال و اقتدار را نوید میداد. قائم مقام میکوشید سیاست ایران را در برابر دولتهای بیگانه، بر مبنای جلوگیری از سلطهٔ آنان بر ایران تنظیم کند و در داخل نیز با سپردن امور به دست افراد لایق، زمینه را برای اصلاح و بهبود وضع مردم و کشور فراهم سازد. اما دورهٔ او کوتاه بود و سر انجام، کسانی که با وجود او منافع خود را در خطر میدیدند، شرایط را برای برکناری اش آماده کردند. آنها خاطر شاه جوان را مشوش نموده و به او چنین تلقین میکردند که هدف قائم مقام، تضعیف قدرت اوست و وی قصد دارد در آینده حکومت را به دست گیرد یا فردی از قاجاریه را که مطیعش باشد، به حکومت برساند. محمد شاه از گفتار ایشان هراسناک شد و او را بر خلاف قسمی که نزد پدرش مبنی بر نریختن خون قائم مقام خورده بود خفه کرد و کشت و به جای او حاج میرزا آقاسی را به وزارت انتخاب نمود.
حاج میرزا آقاسی نقطهٔ مقابل قائم مقام فراهانی بود، او مردی نادان بود که جز ادعیه و خرافات چیزی نمیدانست و میخواست به جای بهره گیری از سیاست و کشورداری، چون شاه سلطان حسین، با ورد و جادو مملکت را اداره نماید. با این وجود محمد شاه که گویا توسط وی جادو شده بود تا آخر عمر مطیع او بود و هیچ گاه از ارادتش نسبت به وی کاسته نشد.
محمد شاه سه سال بعد از آغاز پادشاهی اش، تصمیم گرفت تا حاکم هرات را سرکوب کند. اما انگلیسیها که از تصرف هرات به دست شاه ایران چندان خشنود نبودند، به همین علت سفیری به دربار محمد شاه فرستادند تا او را از این کار منصرف نمایند، ولی محمد شاه به آنها اعتنایی ننمود و در ۱۹ربیع الثانی سال ۱۲۵۳ هجری قمری به سوی آن سرزمین لشکر کشید. از طرف دیگر کامران میرزا حاکم هرات با این که مردی علیل و معتاد و افیونی بود ولی با وعدههایی که از انگلیسیها دریافت کرده بود تصمیم به مبارزه با محمد شاه گرفت.
محمد شاه قبل از دست یابی به هرات قلعهٔ مستحکم غوریان در نزدیکی آن شهر را فتح کرد. انگلیسیها که از فتح هرات به وسیلهٔ محمد شاه میترسیدند، سفیر خویش (سر جان مک نیل) را به نزد شاه ایران فرستادند تا مانع تصرف هرات به دست او شوند. از طرف دیگر یکی از افسران توپ چی خویش را به کمک کامران میرزا فرستادند. سر جان مک نیل که نتوانسته بود محمد شاه را از تصرف هرات باز دارد و از طرف دیگر بیم داشت هرات به وسیلهٔ او فتح گردد به سرعت به تهران باز گشت و از طرف دولت مطبوع خویش به ایران اعلان جنگ داد، با وجود این که انگلیسیها در عهد نامه مفصل قول داده بودند که در مسائل مربوط به ایران و افغانستان مداخله ننمایند. بعد از اعلان جنگ به ایران، رزم ناوهای آن کشور به تصرف جزیره خارک پرداخته و بعد از فتح این جزیره به بندر بوشهر نزدیک شدند، از طرف دیگر محمد شاه که به یاری روسها دل خوش کرده بود نمیدانست که آنها قبلاً با انگلیسیها صلح نموده و متعهد شدهاند که با ایران کاری نداشته باشند، از این رو محمد شاه ناچار شد دست از محاصرهٔ هرات برداشته و در سال ۱۲۵۴ هجری قمری به تهران بازگشت.
یکی از وقایع مهم دیگر دوران سلطنت محمد شاه قاجار، قیام حسنعلی شاه محلاتی (آقاخان محلاتی) در کرمان بود. او که رئیس فرقه اسماعیلیه به شمار میآمد با میرزا آقاسی، نخست وزیر ایران، دچار مشکل شد و بین ایشان کدورتی حاصل گردید. حاج میرزا آقاسی با آقاخان محلاتی از در مخالفت در آمد و او را وادار به شورش نمود. آقاخان از سپاه ایران شکست خورد ولی محمد شاه او را بخشید و به حکومت محلات فرستاد. آقاخان بار دیگر بر اثر تحریکات حاج میرزا آقاسی قیام نمود و این بار کرمان را گرفت ولی باز هم شکست خورد و در سال ۱۲۵۷ هجری قمری به هندوستان گریخت و در آن سرزمین تحت حمایت انگلیسها قرار گرفت. از آن تاریخ به بعد دیگر آقاخان به ایران بازنگشت و بعدها به کشورهای مختلف اروپایی رفت و مقیمسوئیس گردید.
یکی از وقایع مهم دوران سلطنت محمد شاه قاجار قیام سید علی محمد باب در شیراز بود. این گروه در زمان سلطنت ناصرالدینشاه قاجار، بطورکلی سرکوب و علیمحمد باب به دستور میرزا تقیخان امیرنظام (امیرکبیر) اعدام شد.
محمد شاه قاجار در اوایل سلطنت خویش الله یارخان آصفالدوله را به حکومت خراسان منصوب نمود. در اوخر سلطنت وی آصفالدوله به علت پیری و کِبَر سن از حکومت کناره گیری نمود و پسرش حسن خان را به جانشینی خود انتخاب نمود.
حسن خان که جوانی مغرور و جاه طلب بود تصمیم گرفت تا محمد شاه را از سلطنت خلع نموده و خود بر تخت سلطنت تکیه زند، از طرف دیگر ترکمنان بر علیه دولت مرکزی قیام نمودند ولی توسط یکی از سرداران شاه به نام محمد حسین خان سرکوب گردیدند.
حسن خان که میترسید محمد شاه به پاداش این پیروزی محمد حسین خان را به حکومت خراسان برگزیند توطئهٔ قتل او را ترتیب داد و وی را از پای در آورد، از طرف دیگر محمد شاه که گمان میکرد آصفالدوله (که پس از برکناری از حکومت تولیت آستان قدس رضوی را به عهده گرفته بود) در این کار دخالت دارد او را به عتبات تبعید نمود، غافل از این که مقصر اصلی پسرش حسن خان است. حسن خان که میدانست به زودی نوبت او فرا خواهد رسید از طوائف مختلف کُرد و ترک خراسان نیروی فراوانی جمع نمود و بر علیه شاه قیام نمود. محمد شاه، میرزا محمد خان برادر بزرگ حسن خان که داماد وی بود حکومت خراسان داد و مأمور سرکوبی برادر نمود.
اما میرزا محمد خان بعد از آن که به خراسان رسید با برادر همداستان شد و متفقاً به سوی تهران به راه افتادند. محمد شاه حمزه میرزا حشمت الدوله برادر خویش را به جلوگیری از ایشان فرستاد. دو سپاه در نزدیکی میامی با یک دیگر روبرو شدند و بعد از چند روز نبرد شکست در میان سپاه خراسان افتاد و برادران ناگریز از فرار شدند. هرچند سپاهیان محمد شاه توانستند ایشان را شکست دهند ولی به علت مرگ زود هنگام محمد شاه نتوانستند فتنهٔ آنها را پایان داده و ناچار به تهران بازگشتند.
سرانجام محمد شاه قاجار در سن ۴۲ سالگی بعد از ۱۴ سال و ۳ ماه سلطنت در ششم شوال سال ۱۲۶۴ هجری قمری با بیماری نقرس درگذشت و در حرم فاطمه معصومه به خاک سپرده شد.
دوران ۱۴ ساله سلطنت محمد شاه به علت بی کفایتی نخست وزیر نادان او میرزا آقاسی مملو از شورشها و فتنهها بود به طوری که روزگار سلطنت محمد شاه را پرتشنجترین ایام سلسلهٔ قاجاریه به شمارمی آورند، به طوری که قیامها و شورشهای بزرگی ازجمله جنبش باب و قیام حسن خان سالارالدوله در خراسان در دوران سلطنت وی بروز نمود و تا روزگار سلطنت جانشین وی ناصرالدین شاه ادامه یافت.
| ردیف | نام | تولد/وفات | نام مادر | تصویر | توضیحات |
|---|---|---|---|---|---|
| ۱ | ناصرالدین شاه | ۲۵ تیر ۱۲۱۰/ ۱۲ اردیبهشت ۱۲۷۵ | مهدعلیا |  |
ولیعهد محمد شاه و سپس شاه ایران |
| ۲ | عباس میرزا | ۶ آذر ۱۲۱۸/ ۲۵ فروردین ۱۲۷۶ | خدیجهخانم چهریقی |  |
ملقب به مُلکآرا |
| ۳ | محمدتقی میرزا | ۱۲۱۹/ ۱۲۸۰ | زینبخانم افشار ارومی | ملقب به رکنالدوله حاکم فارس و خراسان جد خاندان رکنی قاجار |
|
| ۴ | عبدالصمد میرزا | ۱۳ اسفند ۱۲۲۲/ ۱۳۰۸ | اُقلبیگه سالور |  |
ملقب به عزالدوله جد خاندان سالور |
| ۵ | عزتالدوله | ۱۲۱۱/ ۱۲۸۰ | مهدعلیا |  |
ابتدا همسر امیرکبیر و سپس همسر یحیی خان مشیرالدوله |
| ۶ | عزیزالدوله | خدیجهخانم چهریقی | همسر شاهزاده کیومرث میرزا عمیدالدوله | ||
| ۷ | عفتالدوله | بلورخانم از نوادگان زندیه | |||
| ۸ | احترامالدوله | اُقلبیگه سالور | همسر مهدیقلی میرزا سهامالملک |
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ محمدشاه موجود است. |
|
|||||||||||||||||
| فتحعلی شاه قاجار | |
|---|---|
 |
|
| دوران | دومین شاه قاجاریه از ۱۱۷۶ تا ۱۲۱۳ هجری خورشیدی |
| نام کامل | باباخان |
| زادروز | ۱۵ شهریور ۱۱۵۱ محرم ۱۱۸۳ (قمری) ۵ سپتامبر ۱۷۷۲ (میلادی) |
| زادگاه | دامغان |
| مرگ | ۱ آبان ۱۲۱۳ ۱۹ جمادیالثانی ۱۲۵۰ (قمری) ۲۳ اکتبر ۱۸۳۴ (میلادی) (۶۸ سال) |
| محل مرگ | اصفهان |
| آرامگاه | قم |
| پیش از | محمد شاه قاجار |
| پس از | آغامحمد خان قاجار |
| همسر | آسیه خانم |
| همسران | ۱۸۹ همسر بدرجهان خانم سنبل باجی |
| کاخ | کاخ گلستان |
| دودمان | دودمان قاجاریه |
| پدر | حسینقلی جهانسوز |
| مادر | آغاباجی |
| فرزندان | ۲۶۰ فرزند(۱۴۴ پسر) (ولیعهد عباس میرزا) |
| دین | اسلام شیعه |
| آغا محمد خان قاجار | |
|---|---|
 تصویری از آغا محمد خان |
|
| تاجگذاری | ۱۵ ربیعالثانی ۱۱۹۵ (قمری) ۱ فروردین ۱۱۶۱ خورشیدی ۲۱ مارس ۱۷۸۲ (میلادی) در ساری |
| لقب(ها) | بنیان گذار دودمان قاجاریه در ایران اخته خان |
| زادروز | ۲۷ محرم ۱۱۵۵ (قمری) ۲۷ خرداد ۱۱۲۱ خورشیدی ۱۷ ژوئن ۱۷۴۲ (میلادی) |
| زادگاه | استرآباد |
| مرگ | ۲۱ ذیالحجه ۱۲۱۱ (قمری) ۲۷ اردیبهشت ۱۱۷۷ خورشیدی ۱۷ مه ۱۷۹۸ (میلادی) |
| محل مرگ | شوشا |
| آرامگاه | نجف |
| پیش از | فتحعلی شاه |
| پس از | لطفعلی خان زند |
| دودمان | قاجاریان |
| پدر | محمد حسن خان قاجار |
| دین | اسلام شیعه |
